ادامه ی دیشب

 حالا که بحث فیتنس و سلامتی داغه! من این از قلم افتاده ها رو اینجا جا بدم واسه امشب. 

من آدم شکمویی هستم. در این حد که لوبیا پلو یه بشقاب با ترشی، یه بشقاب با ماست ( یا سالاد)! به شیرینی جات خیلی علاقه ندارم ولی خب اگه باشه احتمال زیاد نه هم نمیگم. میخوام بگم حواسم علاوه بر طول زندگی ( که کی میدونه واقعا چقدره) به عرضشم هست. و لذتی را از خوردن و چشیدن رد نمیدم. فقط چند تا نکته رو که از یه دانشمند بیوشیمی و تغذیه( Glucose Goddess ) یاد گرفتم رعایت میکنم تا قند خونم ثابت بمونه. ( که همه ی بدبختی ها از قند خون نامتعادل شروع میشه). این یعنی غذاهایی که میخورم تو بدنم به شکل چربی ذخیره نمیشه و سریع میره جاهای مصرفی بدن مثل عضله. 

تریک ها ایناست: 

۱. با شکم خالی هرگز کرب یا شیرینی جات نمیخورم. ( که شامل میوه هم میشه) 

۲. در هر وعده غذایی اول سبزیجات، چه خام چه پخته ، بعد بخش پروتئینی ( که این یه قلم برای غذاهای ایرانی غیرممکنه و من بی خیالش شدم) و بعدش کرب. 

۳. سرکه حتما توی سالاد قبل از غذا ( چون باز جذب آهسته ی قند) 

۴. یه تحرک ریز بعد از غذا، مثلا گذاشتن ظرفها در ماشین و مسواک و اینا ( صرفا ننشستن) 

۵. شیرینی جات ( مثل میوه، کیک،…) فقط بعد از غذا 

نه که من تمام موارد بالا را همیشه رعایت کنم. آدم است دیگه، گاهی وقت نمیشه سالاد درست کرد، گاهی بعد از غذا میخواد لش کنه. تنها زمانی که واقعا تمام این نکات را سفت و سخت به علاوه ورزش مو به مو رعایت کردم، در بارداری ام بود. واقعا هم نتیجه اش داد. فقط ۱۰ کیلو اضافه کردم که ۷ کیلوی آن با دنیا امدن بچه و خارج شدن متعلقاتش بلافاصله کم شد. ماند سه کیلو که آن هم به مرور رفت.

  یه چیزی ام بگم راجع به کاهش وزن، یکی از موثرترین راه ها همونه که رضا جان گفت و انجام میده. همون فستینگ یا ۱۶ ساعت نخوردن که علاوه بر چربی سوزی کلی فواید داره. 

یکی دیگه از راه های خوب اینکه تا میشه بافت مصرف کننده ی بدن که عضله هست را بسازید، اون خثدش مثل جاروبرقی هرچی میخورید را مصرف میکنه و نمیذاره یک اونس از اون غذاها چربی بشه بره بشینه تو شکم و پهلوهاتون. 

خلاصه که اگر واقعا بافت مصرف کننده خوبی داشته باشید، باید از کاهش وزن ناراحت بشید تا خوشحال، چون وقتی وزن کم میکنیم ، بدون ورزش و عضله سازی، احتمالا داریم عضلات نازنینمون رو هم از دست میدیم. و هیچی ارزش از دست دادن عضله رو نداره! عضله عصای پیری آدم است. واسه همین بهتره بجای کم کردن وزن ، عضله اضافه کنیم، چربی ها خودشون سوخت میشن و به مصرف بدن میرسن.

در نهایت به نظرم، لذت خوردن یک خورش بادمجان با خیال راحت یا لذتِ داشتن body image دلخواه و یا لذت آرزوی سلامتی در ۹۰ سالگی برای هرکسی یک اولویتی داره. هرکسی انتخاب خودشه که از کدومش لذت میبره بیشتر ( که الزاما باهم کنافاتی هم ندارن) 

پ. ن : ببخشید که برخلاف قولم  این مبحث یک شب دیگه هم طول کشید، ولی ناقص بود اگه نمیگفتم!