یکم از چله دوم (ترس از مرگ تو جنگ)

 نوشته آیدا رو دوباره و چندباره خوندم و انگار فکر می کردم باید یه چیز بیشتری ازش بفهمم و نمی فهمیدم، اونی که راجع به پستی بود که زبان مخاطب باید می نوشتیم

حالا فکر کردم تمرینه دیگه، دارم که نمی زنن بنویسم که متعهد باشم به قولی که به خودم دادم

از اونجایی که رفتم و دوباره نوشته هام و خوندم و حتی یادم نمیومد بعضی هاش و من نوشتم!!! و اینکه خب طولانی تریناش راجع به رابطه من و الف بود

فکر می کنم باید اینجوری نوشته بشه 

ما وقتی با همیم خب داریم زندگی می کنیم و این خودش یه کیفیته (خیلی مردونه و منطقی، خشک و سرد انگار پادگانه)

وقتهای جر و بحث دعوا تو بی منطق ترین موجود دنیا می شی و اینی که یهو تموم می شی و می تونی همه چی رو رها کنی و بری همیشه و از روز اول من و می ترسونده ( حالا این بستگی به موضوع دعوا داره ) باورم نمی شه تو همون کتی که می شناختم و من همیشه با بزرگی و بزرگواری خودم این رایطه رو نگه داشتم، چون تو که بی عاطفه و قدرنشناسی و می تونی این رابطه رو هم مثل قبلی ها گند برنی توش و راحت تمومش کنی…

دلم می خواد زنگ بزنم به پارتنرهای قبلیت و ببینم چه جوری با این اخلاق تو کنار میومدن…

هر کی تو رو بیرون و تو مهمونی می بینه فکر می کنه تو چقدر نایس و ناز و مهربونی، باید بیان ببینن تو دعوا چیکار می کنی…

همش می خوای تو پیکچر باشی، نمی فهمم این ادهای کلاس ورزش رفتن فلان، اسپا و ماساژ، کار نکردن، … دختر راک فلری!

پروسه بلیط خریدن و کانادا رفتنم هم یه هدف و یه واقعیت زندگیه که براش برنامه ریزی کردم و باید به نتیجه برسونمش حالا جنگ بشه مثل دفعه قبل که نشد برم نمی رم، اگه رفتم هم اونجا بودم جنگ شد خب می مونم، من اینجوری که تو می بینیش نمی بینمش تو هم بی خودی سر گوری که مرده توش نیست گریه نکن…

و دیگه یادم نمیاد

همینی هم که اینا رو نوشتم دوباره حرصم گرفت و عصبانیتم بیشتر هم شد، الانم دو روزه از هم بی خبریم و من با همه عصبانیتم می ترسم، می ترسم که بره و جنگ شه، یه اتفاقی برای پرواز بیفته، نکنه بمیره! نکنه برنگرده:(((

و همه این فکر و خیال ها داره من و می کشه

امروز جلسه تراپی بود و سختتت

و من اشک ریختم و یه چیزایی ریخت بیرون که جمع کردنش کار حضرت فیله…