شهر ما کوه بلند نداره، نه اینکه بگم اهل کوهنوردی و اینهام، کوه بلند مثل یه دیوار می مونه که می شه در مورد اونورش امید بست که شاید یه جای جادویی باشه یه چیز متفاوت. هر چی بلندتر و دست نیافتنی تر، امیدوارکننده تر.
ولی خوب اینجا بجاش جاده های بی انتها زیاد داره ، میرن سمت شمال، تو گوگل مپ بعد از یه جاهایی خاکی می شن، یه سری تپه و ماهور با اسم های سرخپوستی رو طی می کنن و کم کم محو میشن تو باتلاق ها و مسیل ها
یه روزی مثلا بلند میشم می رم اون سمت ها ، شب تو چادر می خوابم و از این غذاها که آب جوش می ریزن تو یه بسته می خورم و فیلمش رو می ذارم یوتیوب و تو فیلم سمت شمال رو نشون می دم و می گم از اینچا به بعد هیچ کس نرفته و می تونه یه جای جادویی باشه یا یه چیز متفاوت ، مثل پشت یه کوه بلند.
کوه بلندی که بشه به جادوی اونورش امید بست :). چقدر قشنگ بود.
پاسخ دادنحذف