من ستاره نیستم

 امشب تگم رو فارسی کردم. خیلی فکر نکردم که می‌خوام تگم چی‌باشه، فرصت نشد. دو روزه دارم با برنامه پیش می‌رم و خوب به کارام می‌رسم اما خب به اون چیزایی که اسم کار روشون نمی‌ذاریم نمی‌رسم. فکر کردم اسم خودم رو بذارم، ولی بعد دیدم این رو دوست ندارم. اسمم رو دوست دارم البته، موضوع سانسور هم نیست. اما اون اسم نویسنده که برای خودمون انتخاب می‌کنیم تو وبلاگ، انگار یه چیزی به اسممون، به ما، به اون شخصیتی که توی دنیای وبلاگ داریم اضافه می‌کنه. بعضی از اسم‌هایی که اینجا بچه‌ها برای خودشون انتخاب کردن برام خیلی جذاب بوده. مثلا اینکه چی شده که بلاتکلیف بین نارنجی و سبز کله‌غازی، این رو برای اسم نویسندگی‌ش (بر وزن اسم خانوادگی‌) انتخاب کرده، برام خیلی جالبه. می‌تونم فقط به جالب بودن عنوانش یا اینکه از کجا ممکنه اومده باشه فکر کنم. یا حتی همین‌که جی‌.ران اینطوری اسمش رو می‌نویسه.

می‌خواستم تو این پاراگراف بنویسم چرا ستاره، بعد فکر کردم شاید اگر نگم، منم اسباب داستان‌بافی کس دیگه‌ای بشم. پس نمی‌گم.