چند هفتهای بود که افتاده بودم به یاد گرفتنِ هیراگانا و کاتاکانا، از یوتیوب و از رو جدول. هر کاراکتری رو با شکلش یاد میگرفتم. مثلاً ردیف صداهای «س»:
| Character | Hiragana | Your Personal Mnemonic |
|---|---|---|
| Sa | さ | Sailboat on a wave (1 crossbar) |
| Shi | し | Shiny fishhook |
| Su | す | Super loop on a swing set |
| Se | せ | Seesaw with two people |
| So | そ | Soda straw in a Soup bowl |
به نظرم همه چی خیلی عالی پیش میرفت؛ تازه با «آ» هم صمیمی شده بودم. یه روز، کتابی رو که داشت از روش انگلیسی یاد میگرفت، با ذوق بهم نشون داد و گفت: ببین چند صفحه خوندم!
تهِ دلم فکر کردم: چرا داره انگلیسی رو به ژاپنی یاد میگیره؟! ولی چیزی نگفتم که تو ذوقش نخوره. بعد با ذوقمرگی متقابل گفتم: میشه از کتابت تمرین روخونی کنم؟
رسما کلاس اولی شده بودم، هم استرس داشتم، هم مفتخر بودم. ولی بلا استثنا همه صداهایی که با o و u تموم میشد رو قاطی میخوندم و اون میگفت یه بار دیگه فکر کن!
داستان این قاطی کردن ادامه داشت تا رسیدم به جایی که شروع کردم کلمه یاد گرفتن و صداها رو تو کانتکستِ کلمه حفظ کردن. مثلاً چون میدونستم ます رو masu میخونن، پس す دیگه میشد su. یعنی کمکم به جای اینکه کاراکترها رو تنهایی و آواره تو مغزم نگه دارم، میذاشتمشون توی کلمه، که تکلیفشون معلومتر باشه.
پریشب وقتی میخواستم تو پست ذهنِ خالی کلمههای ژاپنی رو به فارسی بنویسم، مجبور شدم به این فکر کنم که Kyo می شه کیُ یا کیو؟ بعد رسیدم به mu. دیدم اگر بنویسم «مو»، میتونه /mo/ خونده شه، مثل درخت مو؛ یا /mu/، مثل موی سر. از سر ناچاری صداها رو با کلمههای معمولِ آواشون توضیح دادم.
تو همون هاگیر واگیر از خودم فرضیه در کردم:
مغزم む رو بهجای mu، اول بهعنوان «مو» رجیستر کرده. بعد موقع خوندن گیر میکنه: موی سر یا درخت مو؟ پس شاید مشکل از بازیابی نیست؛ از همون رجیستر اولیهست.
طفلی مغزم دچار ابهام هوموگرافیک شده بود و من غافل!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر