سلام
(وبلاگیهای قدیمی، این بخش رو نخونید.)
به دنیای نوشتن خوش اومدی. برای نوشتن، اصلاً لازم نیست نویسنده باشی. همین که الان اینجایی، یعنی به روزمرهنویسی علاقه داشتی و در جواب استوریم دستتو بردی بالا. یعنی دلت میخواد بنویسی و دلت میخواد با استفاده از واژهها خودت رو در معرض دید قرار بدی. دلت میخواد امتحان کنی ببینی چه جوریه.
خوشحالم که اینجا میبینمت. کار سخته همین بود که یه قدم جلو گذاشتی برای نوشتن. از حالا به بعدش دیگه زیاد سخت نیست. نه تنها سخت نیست که مثل یه بازیِ بامزهست.
اینجا یه تعداد آدمیم که دور هم جمع شدیم برای یه چالش ۳۰ روزه. ببینیم آیا میتونیم سی روز بدون وقفه و پشت سر هم بنویسیم؟ چی نوشتن و با چه کیفیتی نوشتن مهم نیست. قدم اول اینه که هر روز خودمون رو ملزم کنیم به نوشتن. اولش ممکنه محال به نظر برسه، اما شروعش که کنی میبینی اون قدرها هم محال نیست.
۱. توی این چالش، ما قرار نیست نویسنده بشیم. صرفاً قراره ۳۰ روز تمرین کنیم که از روزمرهمون، احساساتمون و از شخصیترین چیزهامون بنویسیم. شخصیترینها از قضا عمومیترینها هستند. از شخصینویسی نترس.
۲. از «خود» نوشتن، اولین قدم برای رها نوشتنه. فکر کن یه ستون داری تو یه روزنامه، که تعدادی آدم هر روز قراره بخوننش. قراره هر روز یه چیزی از تو و زندگیت بدونن. امتحان کن ببین چهقدر حاضری خودت رو رها کنی و قصهها یا احساساتت رو بدون سانسور تعریف کنی.
۳. از این که بد بنویسی یا حرف مهمی برای زدن نداشته باشی نترس. مهم حفظ روتینه. حتی اگه روزی هیچی نداشتی بنویسی، بیا بنویس «امروز هیچی به ذهنم نمیرسه بنویسم.» بعدش شاید دلت خواست بنویسی چرا.
۴. نوشتن رو سخت نگیر. از محیط دور و برت شروع کن. توصیف کن کجا داری تایپ میکنی یا موقع تایپ رنگ لاک ناخنت چیه یا عادت داری چهجوری بشینی پشت کامپیوتر. بنویس الان هوا خوبه یا بده، چه صدایی رو میشنوی، روزت رو چه جوری گذروندی یا امروز قراره چیکار کنی. شخصینویسی به همین سادگیه. اینکه شروع کنی به نوشتن مهمه. دربارهی چی بنویسی الان اصلاً مهم نیست.
۵. منم پابهپای شما مینویسم اینجا. اگه پیغامی هم داشتم اون وسطا، براتون کامنت میذارم. شما هم میتونید برای نوشتههای دیگران کامنت بذارید و به هم فیدبک بدید.
امروز ۱۲ خرداده. تا ۱۵ خرداد صبر میکنیم که هر کی دلش خواست به جمعمون اضافه شه. ۱۵ خرداد اولین پست رو مینویسم و بعدش شما هم شروع کنین به نوشتن.
الان که تا اینجا اومدی دیگه دو به شک نباش. جیمیلت رو تو اینستاگرام بفرست برام که دعوتنامه بفرستم برات.
مراحل فنی:
(وبلاگیهای قدیمی، این بخش رو هم لازم نیست بخونید.)
۱. آدرس جیمیلت رو تو اینستاگرام برام بفرست تابه نویسندگان این وبلاگ اضافهت کنم. یه دعوتنامه برات ایمیل میشه. اکسپتش کن. (اگه ایمیل برات نیومده، یحتمل رفته توی اسپم. اسپمهاتو چک کن.)
۲. بلاگر یحتمل تو ایران فیلتره. پس با فیلترشکن وارد شو.
۳. وقتی دعوتنامه رو اکسپت کردی، وارد داشبورد بلاگر میشی. در ستون سمت چپ، در قسمت Setting، برو توی General، سپس Edit Profile، اونجا Display name ت رو به انگلیسی تایپ کن. (دیفالتش Aydaست.) این اسم زیر نوشتههای خودت میاد و هر چیزی میتونه باشه، اسم واقعیت یا اسم مستعار. هر اسمی که باهاش بتونی هر چی دلت بخواد بنویسی. فقط یادت باشه اسمت رو به انگلیسی تایپ کنی که همهی اسمها یکدست باشه.
۴. بعد از ثبتنام، وارد داشبورد Blogger میشی. اینجا کافیه روی New Post کلیک کنی و شروع کنی به نوشتن.
۵. توی اون فضای سفید شروع کن به نوشتن. سخت نگیر و از هر چی دلت میخواد بنویس.
۶. اگه دلت خواست میتونی اون بالا در قسمت Title برای پستت یه عنوان بنویسی.
۷. حالا نوشتهت آمادهی پست شدنه. کافیه اون بالای صفحه سمت راست، دکمهی نارنجی Update رو بزنی تا پستت پابلیش شه. قبلش میتونی رو گزینهی کناریش، روی Preview بزنی تا ببینی نوشتهت چهجوری نمایش داده میشه. ولی هنوز آپدیت رو نزن. قبلش بیا شمارهی بعدی.
۸. قبل از زدن دکمهی آپدیت، همون پایینترش، یه گزینه وجود داره به اسم Labels. روش کلیک کن و کنار اسم من اسم خودت رو به انگلیسی اضافه کن. اسمت اینجا سیو میشه و از حالا به بعد هر پستی که نوشتی، قبل از پست کردنش لیبل اسم خودت رو انتخاب کن. اینجوری اگه کسی رو اسمت کلیک کنه میتونه تمام نوشتههات رو یکجا ببینه.
۹. اگه هر کدوم از این مراحل رو یادت رفت انجام بدی و دکمهی آپدیت رو زدی، اشکالی نداره. همونجا میتونی برگردی روی نوشتهت و لیبل رو بهش اضافه کنی. یا اگه غلط تایپی داشتی تصحیح کنی. کافیه بعد از هر تغییر دکمهی آپدیت رو بزنی.
۱۰. اصلاً پیچیده نیست. هر جا گیچ شدی ازم بپرس. بعد از دو سه روز قلقش میاد دستت.
به دنیای وبلاگنویسی خوش اومدی.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر