یک روز ابری

 زمان از دستم لیز میخورد و من ازش بسیار عقبم. هی فکر میکردم من دیروز پست گذاشته بودم یا امروز؟ از وقتی پست گذاشته ام تا الان چشم بر هم زدنی گذشته و من چرا هیچ کاری نکرده ام؟ مریض بودم خب همش خواب بودم.  نوشته های اینجا را هم خوانده ام و توی دلم کامنت هم داده ام ولی توان نداشتم بنویسمشان. امروز کمی بهتر بودم هم خواستم غذای چینی سفارش پسرم را بپزم برنج یاسمین را گذاشتم روی حرارت و تا خواستم مرغ ها را تف بدهم متوجه شدم سس سیچوان نداریم. زیر قابلمه را خاموش کردم و پریدم با اولین اتوبوس و مترو و مرکز خرید. قبل از خریدن سس لباس زیرهای چند فروشگاه را چک کردم و از تحفیف خورده ها برای خودم لانژری ساتن خریدم. خود خرید لباس زیر لانژری بهم احساس اعتماد بنفس زنانگی و سنسوال بودن میدهد. سالهاست طرف این چیزها نرفته بودم .نباید صبر کنم کسی علاقه نشان بدهد که بروم پی اش وقتی اینقدر حس خوب بهم میدهد. بجز همین فروشگاه و درست کردن نهار من در بیست و چهار ساعت گذشته هیچ کاری نکرده ام. بعد از این پست صد درصد قول میدهم که میروم باشگاه.

امروز باز یاد دوستم افتادم. اِمَّا دوست صمیمی قدیمی من از وقتی از امریکا برگشته جواب پیام مرا نداده. قبل از رفتنش پیام داد و گفت ماه جولای بروم دیدنشان و آن زمان آتش بس بود. حالا ولی من حس میکنم از ناراحتی و خجالت جواب نمیدهد. من شخصیتش را میشناسم و با روحیه اش آشنا هستم. او فکر میکند چون او امریکاییست من دلم نمیخوهد الان ریختش را ببینم. همین حالت را دیده ام که با فنلاندی ها دارد و چون نمیتواند خوب فنلاندی حرف بزند ازشان دوری میکند و فکر میکند فنلاندی ها او را دوست ندارند. بر اساس تجربیات او این فرضیه درست است چون من شاهد بودم مردم چه حالتی نسبت به امریکایی ها دارند. اینطور که هر کی هستی و هر زبانی داری برای خودت هستی و اینجا باید زبان و فرهنگ ما را یاد بگیری فکر نکن اگر امریکایی هستی همه دنیا به کام تو میچرخد. حالا هم حتما نمیخواهد از ناراحتی جلوی چشم من ظاهر شود. نمیخواهم آزرده اش کنم یا بهش فشار بیاورم. میدانم که اینجا بهش بد میگذرد و من هم ظاهرا حالش را بهتر نمیکنم. دلم برایش تنگ شده ولی به تصمیمش احترام میگذارم. دوست قشنگ دل نازک من .

دوست پسر مردم هم هیچ جوری پیام های منو درمورد عطر ندیده و جوابی نیامده و امروز هم اطراف در ورودی باز اون بو مستم کرد. لعنتی معمای زندگیم شده.