خب جام جهانی تموم شد. ترامپ خط و نشونش رو کشیده. ( نکشیده هم شروع کرده بود) و باز رفتیم تو تعلیق بدتر از فاجعه. چهار روز دیگه هم مامان و بابای من برمیگردن ایران. اصرارم که آخه توی این اوضاع چه عجله ایی هست، به در بسته میخوره. مامانم معتقده حالا فرض کن ما دو هفته ام بیشتر موندیم، بالاخره باید بریم! و از اینکه باز همین پروازهای دو تیکه ای نصفه نیمه هم نباشه واقعا وحشت دارن. از اینکه اینور گیر بیفتن بیمناک اند. قبل از اینکه بریم آلمان فامیلای مامان رو ببینیم، بابا پنیک کرده بود که کنسل کنید آلمان رو، بایط بگیرید ما میخوایم برگردیم. تو این اوضاع ما نمیتونیم بمونیم. انگار اینجا نا امن هست ، نه اونجا. کلی متقاعدش کردیم که از خر شیطون بیاد پایین.
پروازهای ایرانی نمیدونم توی این بمبارون چجوری میرن و میان و همچنان برقرار اند. گاهی به کله ام میزنه اصلا آیا برگشتن در این اوضاع منطقی است؟ لااقل اوضاع آسمان و بمب ! اوضاع مملکت که جای خود. همه چیز خیلی تند داره میگذره. ۵ هفته ای که مامان اینا بودن، جام جهانی و روزها و شبهای دور هم بودن.
امروز که مامانم از دختر عموش در ایستگاه قطار خداحافظی میکرد. نوک بینی و چشمهاش قرمز شد. دخترعموش هم به همچنین. هیچوقت ندیده بودم با ناراحتی جدا بشن. توی قطار ازش پرسیدم ، چرا گریه کردی؟ گفت خب مادر دیگه با این اوضاع معلوم نیست کی دوباره همدیگرو میبینیم و چی پیش میاد. راست میگه. از آخرین باری که همدیگرو دیدن که میشه بعد از دنیا اومدن جگر گوشه، مامانم خواهر بزرگش رو از دست داده. و تمام انفاقات از دی به اینطرف. دیگه سیب رو همینطور که تو دستت بگیری هم هزار تا چرخ میخوره، هسچ لازم نیست بندازی هوا.
خسته ام… چقدر نامعلومی ، تعلیق و آویزونی آدم رو خسته میکنه.
نه تنها خودمون شبیهیم که پدر و مادر هامون هم شبیهن. ما هم همین مکالمات رو داشتیم. باور کن. آخرش زور کردن رفتن چند روز ترکیه گیر کردن. وعده صادق چندم بود.
پاسخ دادنحذفخیلی متاسفم که این روزا رو تجربه میکنی. خونه براشون خونه است، هر چند از نظر ما نا امن. ب ا اونا تنها خونشونه. اصلا توکتِ ما نمیرسه. میفهمیم ولی نمیفهمیم.
امیدوارم سفرشون بخیر باشه.
میبینی کله غازی جان! به هرکی میگی اینا وسط جنگ اصرار دارن برن شاخ درمیاره! امیدوارم بخیری بگذره و اذیت نشن تو راه. مرسی :*
پاسخ دادنحذف