خانم سردبیر گفته است که پستی را که در مورد آدم خاصی نوشته اید یک بار دیگر از طرف آن آدم خاص بنویسید. در سال دو هزار و دوازده در یک دورهء کارگاه شبانهٔ نوشتن این تمرین چند بار تکرار شد: هر یادداشت باید دوبار نوشته می شد - یک بار از دید نویسنده و یک بار از دید غیر نویسنده. ولی غیر نویسنده لازم نبود حتما آدم خاصی باشد. پروتاگونیست می توانست شیء باشد یا حتی یک مفهوم.
این یکی از نوشته های من بود برای یکی از هفته های کارگاه - که نقد خوبی هم نگرفت به علت عدم رعایت اصول تمرین! یک دوره ای بود که مثلا من فکر می کردم از همه بهتر بلدم. از حروف بزرگ هم بدم می آمد و همه کلمات را در همه جای جمله با حرف کوچک شروع می کردم. چرا؟ واقعاً یادم نیست!
اول به فارسی تر جمه اش کردم ولی نشد. یعنی به اندازه کافی وقت نداشتم که درست ترجمه اش کنم. در این دورهء دوم که باز هم مثل دورهء اول بعید است هر روز بتوانم بنویسم شاید بعضی از یادداشتهای قدیمی را بازنویسی کنم - مثل خانم سردبیر!
this is a story about a man who had a dream, or so he used to think. he loved that dream so much and he told the world about it. he wrote about it almost everyday. he read about other people who had the same dream, chased them and wrote about them too.
the story begins when everyone thought he would be able to chase that dream and make something extra-ordinary out of his life. the story continues as he talks and writes about the dream while working though his ordinary days and buys himself some ordinary toys. the story grows bigger by the day, bigger than his dreams, and it looks and sounds really awesome. he continues with his ordinary life while the story leaves him off in chapter three and goes on without him.
this is now a story who has left the man behind, or so he thinks. he no longer talks about it, writes about it or chases any other dreams. he doesn't write about anyone who may have the same dream either. the wonderful story goes on as it always has and always will, while his ordinary days take him to his ordinary end, one day at a time.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر