امروز احسان عبدی پور مهمان شرکت ما بود و یک برنامه دو ساعته داشت .
من نرفتم حضوری اون یکی ساختمون..
و آنلاین گوش دادم.حالا اینکه چرا نرفتم بماند.اما اینم می دونستم که حتما با حرفهاش اشک خواهم ریخت و ترجیح می دادم در پشت میزم باشم تا وسط اون ادمها.
خیلی برنامه رو ددست داشتم.
دو تا از متن هایی که نوشته بود رو خوند .چقدر برام لذت بخش بود ؛ روایت نویسی خیلی دلنشین.چقدر دلمپیخواد بتونم اون سبکی بنویسم.قلم های روان که ادمو با خودش همراه میکنه.
آرزو دارم که اینطور باشه ، نوشتم که شاید بهش برسم.
این روزها خیلی زود اشکام میان پایین.
با همه ی اون اشک هایی که ریختم خیلی از اون ۲ ساعت لذت بردم.
یک جهان بینی دوست داشتنی که حال آدمو خوب میکنه و شوخی های به جا و خنده هایی بین اون غلیان احساسات.
الان که دارممینویسم مثلا دارم بازی فینال جام جهانی رو می بینم .
ایا خبرها درسته که با تموم شدن جام جهانی وضعیت ج .ن .گ بدتر میشه!
انگار قرار نیست از هیچ اتفاقی بتونیم لذت ببریم .
توی ایران در کنار همه اتفاقات یک چاشنی تلخ سیاست قاطی اش میشه .
احسان عبدی پور میگفت انگار جنوبی ها یاد گرفتن که در لحظه حال زندگی کنند و توی بدترین شرایط هم باز خودشونو وصل می کنند به زندگی .
چه خوبه ادم یاد بگیره اینو که زمان حال رو زندگی کنه.
یعنی در این لحظه فقط فوتبال ببینم .
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر