از مزه پیازچه خوشم میاد، همون لحظه که میخوری یه حال باحالی داره. ولی اینکه بعدش طعم دهنت پیازچهای میشه رو هیچ دوست ندارم. و اینکه باید حواست باشه بعدش هیچ جایی نری، هیچ کسی رو نبینی. مسواک، آدامس، بستنی یا شیرینی در یک لحظه میتونن اون اثر شدید رو از بین ببرن ولی باز اون طعم برمیگرده.
ناهاری یه ساندویچ تن خوردم که توش خیار شور و پیازچه زیادی داشت، الان طعم پیازچه چنان وجودم رو پر کرده که حس میکنم که یه پیازچم که داره اینارو مینویسه.
فردا ساعت 4:30 صبح برای یک سفر تقریبا اجباری خانوادگی راهی شمالیم و از الان میدونم قراره تو ترافیک له بشیم. باید زودی بخوابم ولی نمیدونم انگلیس اونقدری ارزشش رو داره که بیخیالش شم و شبی رو فوتبال ببینم یا نه.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر