از خانه‌ها؛ شماره‌‌ها

از قرار، باید دنبال خانه باشم. هیچ نمی‌دانم اصلاً چطور دوباره توانِ جابه‌جایی خواهم داشت.

خانهٔ شمارهٔ اول

شرحی نداشت.

خوش‌نور بود، ولی دیوارش دیوار نبود؛ تیغه بود. صدای عطسهٔ همسایه وسطِ هال بود.

راهرویش شبیه راهروی زندان آلکاتراس بود؛ تاریک و کثیف.

خانهٔ شمارهٔ دوم

خوش‌نقشه بود، ولی دستشویی و حمامش حتی به اندازهٔ سنگِ قبرِ من هم نبود و یک مسجد... اصلاً تحملش را ندارم.

خانهٔ شمارهٔ سوم

فردا قرار است بروم ببینم چطور است.

در این مرحله، امید به‌تنهایی کافی نیست. شاید یکی از مهم‌ترین شیوه‌های به‌کارگیریِ امید، بهره‌گیری از روایتِ خانه‌هایی است که می‌بینم.

زشتی درشان زیاد است، ولی شاید با نوشتن، چیزی را یافتم که در دیدن نیافتم...

— با احترام