از ابهام فرار نکن

 امروز که داشتم‌تمرین انعطاف پا میکردم به موضوعی توجهموجلب شد،توی جلسات انعطاف پا باید به غایت صبور باشید و در حرکت بمونی تا به بدن اجازه بدی که باز بشه .

اصلا زمانی که یوگا رو شروع کردم یکی از دلالیش این بود که یاد بگیرم کمی ریتم ام رو کند کنم .

تا قبلش ورزش استقامتی و hiit میکردم ، ورزشی پر شدت در تایم کوتاه .

امروز دیدم در موندن در حرکات کمی ناصبورم،  دیدم در زندگی هم همش دنبال اینم‌توی یک موضوعی گیر نکنم و سریع به نتیجه برسم ،توی این حدود ۲ماه که داشتم به تغییر مهمی فکر می کردم ، دنبال این بودم که سریع از اون ابهامه بیام بیرون .

اما حالا فهمیدم واقعا یک وقتایی آدم اگه توی اون حاله نباشه و اون حالو دووم نیاره ،حال خوب بعدش رو نداره.

باید تمام احوالاتمون رو به غایت زندگی کنیم حتی غم رو حتی ابهام رو.

امروز که باشگاه رفتیم برای والیبال سپهر، یک نم قشنگی زد.باد می یومد .توی کافه نشستیم .هوا عالی بود ،بوی نم بوی زندگیه.

آهنگ desert rose از sting توی کافه پخش شد، آهنگ مال ۲۶ سال پیشه.اون سالها که نه ،چند سال بعدش شاید ،۳ ،۴ سال بعدتر من تاتر کار می‌کردم هنوز وارد دنیای جدی اعداد نشده بودم،دنیای هنرم پررنگ تر بود ،

توی سالنی که تمرین تاتر می کردیم این آهنگ رو گوش می کردیم .

یهو رفتم به اون سالها،چه روزهایی بود .چقدر تجربه های نابی.

کلی خاطرات یهویی اومدند و رفتند .

اون سالها، دهه ۲۰ زندگی ام در سال‌های پر از هیجان، عاشق تاتر بودم ،هنوزم هستم اما دیگه در دهه ۴۰ زندگی عشقم به تاتر خلاصه شده در دیدن تاتر .

همیشه وقتی کسی ازم می پرسه الان این کاری که می کنی رو دوست داری ؟ میگم شغلمه ،رفتم توی یکنواختی اعداد سمت و سویی رو پیدا کردم که باهاش حالم خوب باشه.

ولی هنر نجات دهنده ی آدمه.