بی‌داد

#پستی_آزاردهنده‌ـ‌بازتاب‌_اخبار_آزاردهنده_ایران 

فکر می‌کنم مخصوصاً این کارا رو می‌کنن که ما له شیم. چون می‌دونن ما هنوز «حس می‌کنیم». می‌ذارن مهشاد و علیرضا پای تلفن عقد کنن، که بعد .. که بعد .. (لامصبا من حتی نمی‌دونم تایپش کنم، اونا کین که نون می‌خورن از این کار؟) 

که بعد من وسط اسباب‌کشی مامان‌ اینا، تو تنها بیست دقیقه‌ای که تنها بودم، یهویی بشینم این سر دنیا ضجه بزنم، برای اون دو تا علیرضای امروز و همه‌ی اونایی که توی این سال‌ها از خانواده‌هاشون به زور گرفتن. برای این مهشاد و بقیه مهشادهایی که اسمشون رو نمی‌دونم.

تف به همشون. من سال‌ها بود که خودم رو از ایران جدا کرده بودم - فضیلتی درش نیست که هیچ، نشونی از نادونی و ناتوانی من در پردازش یه سری احساسه - ولی از دی به این‌ور فهمیدم مهم نیست من چی فکر می‌کنم. به قول کتی «قلبم حافظه‌ی خودش رو داره». باز هم مهم نیست که من چی حس می‌کنم چون چیزی رو عوض نمی‌کنه. ولی می‌خوام اینا رو بنویسم که بمونه. که این کثافت‌ها کاری کردن که یادم افتاد که ایرانی هم هستم. نه برای خاک وطن؛ برای جونِ هم‌وطن.

امان از این خون‌های گرمی که روی خاک راه می‌افتن. آدم فکر می‌کنه این سر دنیا دیگه بهش نمی‌رسن. می‌رسن. بعد مجبورت می‌کنن حرف بزنی. منی که صدا نداشتم، ماه‌هاست به صدای کسی بودن فکر می‌کنم. فعلاً جز نوشتن کاری ازم برنمیاد. پس می‌نویسم. که بمونه.

پ.ن. در مرثیه و ضجه‌مویه هم فضیلتی نمی‌بینم - هیچ مدالی در هیچ کشویی براش ندارم. سال‌هاست احساساتم معمولاً به صورت اشک تقطیر نمی‌شن. شاید با نوشتن بهتر پردازش شن.