برای دزیره

 پست دزیره رو که میخوندم، ریختم، شک شدم و تمام روزهای سخت گذشته برام زنده شدن. ولی همین اول اولش بگم که دزیره عزیزم خدا رو شکر که تشخیص به موقع داده شده و دخترت تحت نظره و امیدوارم حالش هرچی زودتر خوب خوب شه.

چند سال پیش، مامان من به شدت مریض شده بود. اول به شکل یه سرما خوردگی ساده  و کسالت شروع شد، بعد رفته رفته این کسالت طولانی و موندگار شد. خوب نمیشد، با چند بار دکتر رفتن، دارو و سرم چون اواخر دوران کرونا هم بود به این نتیجه رسیدن که یه جهشی از کروناست.

دقیقا وقتی که فکر میکردیم حالش خوب شده، دچار دل درد شد. بعد یکی دو روز در عرض چند ساعت چنان دردش زیاد شد که مجبور شدیم به اورژانش زنگ بزنیم.  به بیمارستان که رسیدیم فشارش مدام پایین تر میومد و نمیتونستن تشخیص بدن مشکلش چیه. بعد همونجا درد پاش شروع شد و به شکل وحشتناکی زیاد شد.

از ساعت 6  عصری که ما رسیدیم اورژانس تا ساعت 12 شب چه کشیدیم که دکترها تشخیص بدن مشکل چیه و در نهایت معلوم شد خون آمبولی شده و یه لخته خون در پا و دو تا زیر شکمش ایجاد شده بود.

ما هم شانس اورده بودیم که لخته‌ها به ریه نرسیده بود. اما باید جلوی حرکتشون رو میگرفتن. اول گفتن باید اورژانسی عمل بشه و توی ای سی یو بستریش کردن. چون مشکوک به کرونا بود قرنطینه‌اش هم کردن. هر روز میرفتیم با خواهش و التماس که بذارن ببینیمش.  بعد گفتن با دارو و بدون عمل یواش یواش اون لخته‌ها از بین میره.

نمیتونم با جزئیات اون لحظات رو تعریف کنم که در توانم هم نیست. روزهای بینهایت سختی بود. اما گذشت. با تمام وجودم میدونم چه چیزی رو داری تجربه میکنی، ولی میگذره دزیره عزیزم.