قرص آهن خر بود

 بالاخره ۹۰ تا قرص آهن رو دیشب  تموم کردم. ۱۴ تای آخر سه هفته طول کشید. ماه‌هاست که شب‌ها کفیر و ماست نخوردم که کلسیمش جذب آهن رو کم نکنه. به قول عادل «دوام الحال، من المحال».  دیگه امشب اون شبیه که با دل راحت یه کاسه رو پر ماست خواهم کرد بدون این‌که وزنش کنم. تنها جایی که اون کاسه‌ی ماست لاگ می‌شه اینجاست.

خلال پوست لیمو‌های نمک‌‌سود‌شده‌ام آماده‌ان. حداقل من که آماده‌ام برای خوردنش. کف کاسه نمک و خلال پوست لیمو می‌ریزم بعد هرچی ماست مونده ته قوطی رو می‌ریزم روش. دوباره نمک و خلال پوست لیمو می‌ریزم. حتما ۲۵۰ گرمه. مغزم عادت کرده که بر اساس حجم و تعداد قاشق وزن رو تخمین بزنه. شونه می‌ندازم بالا که هرچقدر هست که هست. 

چقدر جنس ماست توی دهنم مخملیه. هم می‌زنمش یه کم. قاشق بعدی. چه عطر لیموی یواشکی داره. بافت نمکش خیلی فرق کرده. می‌ذارم به حساب این که یه دور آب‌شدن، بعد دوباره با عصاره‌ی لیمو کریستال‌‌های درشت شدن. دیگه به این سادگی‌ها تو ماست حل نمی‌شن. زبری خوبی داره. زیر دندونام میان. شوریش ملایم شده حتی. پوست لیموها هنوز خیلی پاستیلین. پاستیلِ شورِ لیمویی.