وسواس

 خیلی رندوم یه سریالی رو شروع کردیم به دیدن این هفته. که خیلی روم‌ تاثیر گذاشت و هنوز از فضاش خارج نشدم. داستانی از چارتا زوج که جلسه اول کلاس بارداری باهم آشنا میشن و تا ۱۰ سال دوستای نزدیک میمونن و بچه‌هایی هم قد هم بدنیا میارن و کنارر هم بزرگ میشن.  هسته‌ی ماجرا درمورد یکی از مادرهایت. مادری که پرفکته. همسر بینظیریه. همه چیش همیشه کامله و اتفاقا به اطرافیانش احساس کمبود میده انقدر عالی بودنش.  اصل ماجرا دقیقا از روی دیگه‌ی این زن  پرده برمیداره. اینکه چقدر درونش آشفته‌س، چقدر ترس دره، چقدر وسواس داره، انقدر که فکرهای تکرار شونده ای از آسیب به بچه‌هاش  دیوانه‌ش میکنه.  تصویرهایی که میبینه و نمیتونه جلوشو بگیره. میدونه واقعیت نداره اما نمیتونه  استاپش کنه. نیمتونه صدای قاضی درونشو‌که میگه «تو مادر بدی هستی. تو افتضاحی.. رو خاموش‌کنه.

بماند که عصبییم کرد این جریان که چطور همسرش نفهمیده بود. چطور میشه پشت پرده زندگی های پرفکت، مردهای موفق. انقدر شنیده نشدن و دوری وجود داشته باشه. 

یه ترس و فکر مزاحمی تو جونم انداخته که چقدر انسان تغییر میکنه تو پروسه بارداری و پرنتینگ که اینجوری یه نقطه ی سیاه ته ته وجودش میاد بالا و یه غولی میشه که نمیشه مهارش کرد.

شایدم تاثیر اینه که همزمان، این هفته دارم به صورت جدی به داشتن پت فکر میکنم و قبول مسوولیتش که کم از مادرانگی نداره.