دل بی دوست، دلی غمگین است

چند روز پیش رفتم خونه‌ی آقای میم. آقای میم دوست قدیمی حساب میشه و به تازگی بعد یه رابطه‌ی طولانی کات کرده. برام چای آورد و نشستیم به حرف زدن. دمغ بود هنوز. گفتم عجیبه تو رو چند ماه بدون پارتنر می‌بینم. همیشه عادت داشتی بلافاصله بعد کات با دختر دیگه‌ای وارد رابطه می‌شدی. خندید و گفت اگه بدونی مارکت چقدر خرابه.

تعریف کرد که اپ دوستیابی نصب کرده و دخترهایی که باهاش مچ میشن چند دسته‌ان. اولین دسته که بزرگترین دسته هم حساب می‌شن، از جمله‌ی دوم چت، قیمت جهت وان نایت استند می‌دن. اصلا به اینکه حالت چطوره و خوبی و اینا نمی‌رسیم. دومین دسته بعد از سلام و احوالپرسی، دیگه تو خط پنج یا شش، از کلمه‌ی ساپورت استفاده می‌کنن و می‌گن که در رابطه دنبال ساپورت مالی هستند. دسته‌ی بعدی که معمولاً سن بالای ۳۵ سال هستند، از همون اول میگن اگه قصدت ازدواجه بیا جلو، و راجع به شغل و بیمه و مسکن می‌پرسند. خونه‌ات اجاره‌ایه یا مال خودته؟ چند متره؟ خلاصه اوضاعیه. گفت دخترهای چادری و مذهبی هم هستند که من تا حالا چت نکردم باهاشون ولی حتماً دیگه اونها هم دنبال ازدواجن.

گفتم دسته‌ی اول از همه برام جالب تر بود. به جای اپ دوست‌یابی انگار اپ سکس پارتنر پولی نصب کردی. گفت دقیقا همینه. و قیمت‌ها هم با توجه به وزن فرق می‌کنه هرچی دختر چاق‌تر باشه قیمت کمتری پیشنهاد میده و هرچی اسکینی‌تر قیمت بیشتر.

گفتم بیا از این اپ‌ها بیرون. تو پارتنر مناسب اونورا پیدا نمی‌کنی. گفت آره خودمم به همین نتیجه رسیدم و تنهایی رو به این مدل معاشرت ترجیح میدم. 

از اون روز ملاقات گاهی به این فکر می‌کنم متر و معیارهامون چه عوض شده. چه در پسرها و چه دخترها. با دوست‌های دخترم که کوچکترن صحبت می‌کنم ، اونها هم مشکلات مچ شدن با پسرها رو تعریف می کنند و اون‌ها رو تو قالب پسر ۳۰ به بالا و ۳۰ به پایین تقسیم می‌کنن :)). این روزها انگار سخته، آدم پارتنری داشته باشه برای معاشرت، سکس، تفریح، مهمونی رفتن و همزمان دوست داشتن و دوست داشته شدن.