یک از چهل، یا این بیرون هوا چقدر روشنه!

 سلام

احساس میکنم این پست من یک جورهایی بیرون اومدن از کمد باشه. گاهی اینجا کامنت گذاشتم و از روز اول هم با پشتکار همه پستها رو خوندم اما خودم همچنان با خودم درگیر بودم که بیام و بنویسم.

راستش اینکه از همون اولین فراخوان آیدا دلم میخواست بیام و شروع کنم به نوشتن با شما اما این ذهن بدبینم اجازه نداد. مثلا چرا؟‌ مثل اینکه من مرض کنترلگری دارم و باید اختیار همه چیز دست خودم باشه و اگه یه روزی آیدا و بقیه تصمیم گرفتن این وبلاگ هوا بشه و هیچی از اینجا باقی نمونه چی؟ و خوب من مرض احتکار و مرور خاطرات هم دارم. مثلا همین الان هم ماهی دوبار پیش میاد که برم آرشیو وبلاگ قدیمی رو شخم بزنم ببینم بیست سال پیش این موقع حالم چطور بوده. 

اینکه چی شد اخرش تصمیم گرفتم بیام بنویسم دوتا دلیل اصلی داشت. 

اول اینکه از جمع سه نفره دوستای صمیمی دوره لیسانسمون من مونترال زندگی میکنم و یکی نیویورک و یکی سیاتل. دوست نیویورکی داره میره سیاتل و چند روز پیش گفت کاش دوباره بریم تو یه شهر زندگی کنیم. یا اقلا دوتا شهر نزدیک. به من گفت بیا ونکوور تو هم. گفتم اگه هنر کنم و درسم تموم شه باید برم هر شهری که کار پیدا کنم تو این اوضاع. اما مشکل اصلی‮م با ونکوور افتاب نداشتنشه. من اگه یه هفته افتاب نبینم کارم تمومه. اینجا بود که ضربه رو زد. گفت پارسال که همه مونترال بودیم آیا تو اخرش تصمیم نگرفته بودی دست برداری از این سخت گرفتن زندگی به خودت و یکم نسبت به تجربه های جدید بازتر عمل کنی؟ دیدم راست میگه. فعلا که نمیتونم برم ونکوور اما بیام اینجا بنویسم. تهش اینه که یه کپی از هرچی اینجا نوشتم ببرم تو وبلاگ قدیمیم هم بذارم که اگه اینجا قرار شد یه روزی نباشه اونجا باشه. لااقل به خودم شانس اینو بدم که با ادمها اشنا بشم. 

دوم اینکه احساس کردم اینکه میام میخونم و میرم و گاهی کامنت میذارم یه جورایی غیرمنصفانه است. فکر کردم خودم دلم نمیخواست بنویسم به امید اینکه با یه عده با هم مینویسیم اما تهش یه ادمهایی بیان بخونن و برن. میدونم هنوز هم ممکنه یه ادمهایی بیان بخونن و برن. اما باز هم فکر میکنم می ارزه. راستش دیدم الان من بیشتر ادمهای اینجا رو یجورایی می‮شناسم و این حس قشنگیه. 

آیدا رو که از همون بیست و خورده ای سال قبل می‮خوندم. بعد اینجا کم کم بقیه رو شناختم. وقتی فهمیدم گلمک چند سالی مونترال بوده کلی احساس آشنایی بهم دست داد. اینم بگم نمی‭‭‮دونم چرا اما هی گلمک و دزیره رو با هم قاطی می‮کنم. رضا منو یاد خودم میندازه در ناتمامی. یه بار خیلی سال پیش به یه دوستی گفتم به قول بیهقی در همه کارها ناتمامی. اون خیلی ناراحت شد و به سختی از دلش درآوردم. اما تهش خودم شدم همون که در همه کارها ناتمامه. بعد که دیدم رضا با عنوان اقای ناتمام از خودش مینویسه احساس کردم یه فامیل پیدا کردم. 

دلم می‮خواد تصویرم از همه رو بنویسم اما خیلی طولانی میشه. اما دوست دارم به همه تون سلام کنم. سایه، سارا، نیلی، نارنجی، برگاندی، وینانل (چقدر منتظرم نی‮نی به دنیا بیاد) یوکو (کیک‮هات عالی اند. توی کانال ح سعی کردم تو عکس دسته جمعی با کیکی که برای تولدش پخته بودی حدس بزنم کدومی). از شهاب تصویر دارم. چون اوایل با فامیل می‮نوشت و تو یکی دوتا کانال دیگه که دنبال می‮کنم کامنت‮هاش رو با عکس پروفایلش دیده بودم و برام جالب بود. دلم برای نوشته‮‮های سارا تنگ شده امیدوارم تولد جگرگوشه عالی پیش رفته باشه. دلم می‭‮خواد بدونم معین الان کجاست و چرا دیگه نمی‭‮نویسه. و بقیه اسم‮های فراوانی که همه رو یادمه و شاید کم‮کم نوشتم چه تصویری ازتون دارم. 

فکر کنم برای اولین پست خیلی روده درازی کردم و اصلا به میزان کافی خجالتی نبودم. که البته اینم از عوارض چهارماه تو کمد زندگی کردنه. 

فقط اصل کار رو یادم رفت. مهتاب اسم واقعی من نیست اما از دومین وبلاگم که نزدیک بیست سال پیش ساختم به این اسم می‮نوشتم. یه گوشه هم اون کنار نوشته بودم مهتاب اسم دختری است که قرار بود داشته باشم. آرام بود و مهربان و چشمهای خاکستری روشن که می‮خندیدند. من این مهتاب را یکبار فقط در هشت سالگی‮م دیده و عاشقش شده بودم. بعد که از بیست سالگی تصمیم گرفتم بچه نداشته باشم مهتاب شد اسمی که در وبلاگ‮هایم با آن مینوشتم. 

پ.ن: من اشتباه کردم و اینویتیشن رو با ایمیل اشتباهی اکسپت کردم. نمیدونم میشه کاری کرد براش یا نه.