ساعتی در بی زمانی

مدت زیادی بود چهارزانو نشسته بودم. نمی‌دونستم چه‌قدر. خونه ساکت بود و از بری هم هیچ صدایی درنمی‌اومد.

من سعی می‌کردم روی مانترایی که داده بود تمرکز کنم. پاهام خوابیده بودن و سفت و سنگ شده بودن. بعداً فهمیدم که مدت خوبی رو کاملاً تمرکز داشته‌ام.

این وسط انواع فکرهای مزاحم می‌اومدن و می‌رفتن و من باز به مانترا برمی‌گشتم. یه جایی احساس کردم خیلی طولانی شده. چرا بری صداش درنمیاد؟ فکر کردم نکنه وسط مدیتیشن سکته کرده؟ نه، مگه می‌شه کسی در اوج آرامش سکته کنه؟ چرا که نه، شاید هم بکنه! می‌شه کسی نشسته بمونه اگه سکته کنه؟ اگه اون سکته کرده و اعلام پایان نمی‌ده، پس منم همین‌طوری در بی‌زمانی ادامه بدم، منم می‌میرم. چشمم رو یه‌ذره باز کردم ببینم اصلاً هست یا نیست. اونجا بود، مثل یک مجسمه، و من باید ادامه می‌دادم. تعداد مانترا رو در هر دم و بازدم بیشتر کردم که نتونم بینش به چیزی فکر کنم.

بالاخره بعد از هزار سال، با صدای آرومی که به‌زور شنیده می‌شه گفت: «اوکی، حالا دراز بکشیم.» چند دقیقه حالت جسد و بعد کش‌وقوس و بعد با تن صدای معنوی‌ای پرسید: «حس و حالت چجوری بود؟»

سریع گفتم: «فکر کردم تو مرده‌ای!»

شروع کرد به خندیدن؛ بلند، از اون نوع خندیدنی که به‌ندرت ازش می‌بینم. منم خندیدم. از خنده شکمش رو گرفته بود و زانوهاش رو آورده بود طرف شکمش، سرش بالا بود و می‌خندید. من به اون منظره از بالا نگاه می‌کردم.

قشنگ‌ترین حالت انسانی بود. از عشق‌بازی و سکس هزار بار شیرین‌تر بود. زن و مردی، بعد از زمان طولانی مراقبه و تجربه‌ی خلسه، روی زمین ولو شده بودند و می‌خندیدند.

یک ساعت کامل ما آنجا بودیم و نبودیم.

برای جدیدها:

بری دوست معنوی منه؛ پایه‌ی مدیتیشن و یوگا و ریکی! معلم پیانو هم هست. اینجا یک اجرای کوچیک ازش ببینید.

```