روز هفتم یا خندیدن به زبان مادری

اینکه کبکی‌ها اگر بروند فرانسه می‌گویند فرانسوی بلد نیستم و انگلیسی حرف میزنند را از یکی‌شان شنیده بودم. آن یکی دیگر خیلی شاکی بود از برخورد مردم فرانسه با لهجه کبکی‌ش. بهش برخورده بود جوری که خودش با غیر فرانسه‌زبان‌ها برخورد می‌کند باهاش برخورد کرده بودند. تا همین اواخر فرق این دوتا  را نمی‌فهمیدم. اما کلاس فرانسه‌ که می‌رفتم وقتی معلم فرانسوی با خنده و شوخی معادل کبکی اصطلاحات یا تلفظ کبکی‌شان را می‌گفت داشت دستم می‌آمد که انچه شنیده‌ام پر بیراه هم نبوده اما انقدر هم فرقی نداشت به نظرم. هردو زبانی بود که به زور شاید گاهی می‌توانستم چند کلمه‌ای ازش بفهمم.

حالا مدتی است در راه رفت رادیو مونترئال گوش می‌کنم، در راه برگشت یک برنامه فرهنگی فرانسوی. و تادا، بالاخره دارم فرق لهجه‌ها را می‌فهمم. جوری که کبکی‌ها مصوت‌ها را در دهانشان می‌چرخانند موقع تلفظ، من را یاد ترکیبی از لهجه‌های شیرازی و لری و مشهدی می‌اندازد در مقابل لهجه معیار تهرانی اگه معادل لهجه پاریسی فرانسوی بگیریمش.

در هرحال که این بالا و پایین نگاه کردن را نمی‌فهمم و به نظرم فقط تفاوت لهجه‌ها می‌تواند چالش جالبی برای زبان‌اموزها باشد که بتوانند آنها را از هم تشخیص دهند و تلفظ درست در چند لهجه را یاد بگیرند.

اما یادم افتاد در انگلیسی خیلی دیرتر به این نقطه رسیدم. که بتوانم اصلا لهجه بریتانیایی را تشخیص بدهم. و تازه چند سال اخیر به میزان سکسی بودن و زیبایی این لهجه پی بردم.

به امید روزی که بتوانم لهجه فارسی جذابم را از هردوزبان حذف کنم و به یکی از لهجه‌های معیار این دوتا حرف بزنم، و سکسب‌ترین لهجه‌های این زبان‌ها را تشحیص بدهم و تکرار کنم.

پ.ن. مخصوص نارنجی: از دانشجوی جدید مراکشی‌مان یک فنجان و زیرلیوانی مراکشی هدیه گرفتم که طرح‌های روش نزدیک‌ترین رنگ به نارنجی و کله‌غازیه. تا دیدمش یادت افتادم.