نوزده از سی: راهکارهایی برای دق‌مرگ نشدن/١

روزای اول قطعی مطلق اینترنت(و sms و تلفن و همه‌چی)، وقتی فقط اینترانت کار می‌کرد بازه‌های پرت زمان رو توی یه سایتی می‌گذروندم که یه‌جور سمساری آنلاینه. و از سر بیکاری کاور vcd فیلمای بد و خاطره‌انگیزی رو مرور می‌کردم که بچگی از ویدیوکلوپ کرایه می‌کردیم. توی وقت خالی یکی دو تا رو هم مرور کردم. بعد از اون عادت شد متاسفانه. تعداد زیادی از فیلمای سینمای ایران که ندیده بودم رو دیدم، بیچاره جمال امید که بابت نوشتن کتاباش احتمالا همچین راهی رو رفته. توصیه نمی‌شه. هر فیلم، یک "آری" به زوال عقل. خلاصه که امروز و در ادامه‌ی همون مسیر نشستم به دیدن فیلمی که تصویرش رو از سال‌های دور بهتر از خودش یادم بود، "باج‌خور" فرزاد موتمن. نیکی کریمی تیرخورده و زخمی که افتاده یه گوشه‌ای و فریبرز عرب نیا با اسلحه بالای سرش. فیلم_شرحی کلیشه‌ای از رخدادهای نیمه اول دهه هشتاد از دریچه‌ی تلاش برای ساخت یک فیلم‌جنایی شبه نوآر مناطق محروم_ زن‌ستیزانه به نظر میرسید در پایان و واقعا ارزش دیدن نداشت، جز تیتراژ خوبی که مانی حقیقی و شهره مهران براش ساخته بودن. حروف درشت و بزرگ که در هم می‌رفتن. ارزش دیدن داشت اون استثنائا. 

پ.ن: صحبت فیلمای قدیمی شد. وقتی ۴ سالم بود فکر می‌کردم این یارو روی سی‌دی "گالان" ایرج طهماسبه. عکس فیلم رو توی کاتالوگ تصویر دنیای هنر دیده بودم. و توی ذهنم می‌گذشت که این هم یه فیلمیه در ردیف کلاه‌قرمزی و یکی بود یکی نبود و اینا. فقط غمگین‌تر و بزرگسالانه‌تر. خوندن رو تازه یاد گرفته بودم و به سختی اسم روی فیلم رو می‌خوندم و نمی‌فهمیدم یعنی چی. مادرم هم گفت نمی‌دونه. اسم یه آدمیه، شبیه اسم یه جور شامپوئه. پدر و مادرم نمی‌ذاشتن ببینمش، و تا صبح قسم و آیه که این یارو طهماسب نیست. یه بازیگر گمنامیه به اسم جوانبخش یا همچین چیزی. کنجکاوی ندیدن گالان کشنده بود. تا زمانی که فهمیدم حق با پدر و مادرمه و نمی‌خوان سر کارم بذارن. =))