مثل خواب دم صبح

از آرشیو جنگ ۴۰ روزه

صبح خواب موندم. با دلشوره پریدم. یه نگاه سریع به اخبار کردم. « ساعت ۷:۲۸ خیابون ۲۴ متری مورد حمله قرار گرفت».

سرم گیج رفت. زنگ زدم به بهارک. همین‌که گوشی رو برداشت تونستم بشینم. گفتم ۲۴ متری رو زدن خوبی؟

صداش خوابالو بود. احتمالاً برای کمتر شنیدن صداها سیتریزین به خورد خودش و بچه‌ها داده بود. گفت آره همون جای قبلی رو زدن. نگران نباش. 

سراسیمه لباس پوشیدم. شهر خلوت و ساکت بود. بهار به قشنگی روی تن شاخه‌ها نشسته بود. گربه‌ها تو پیاده رو می دویدن. یاکریم‌ها می‌خوندن و تهران قشنگ‌تر از همیشه بود. خدماتی جدید، جلوی درمانگاه را جارو می‌کرد و مریض‌ها نشسته بودن منتظر. اما چیزی در دل من چنگ می‌انداخت. فکر کردم مریض‌ها که بیان و حرف بزنن بهتر میشم. 

حتماً همینطور بود.

دوازدهم فروردین سال ۰۵

پ.ن: از سری پست‌های آرشیوی زمان جنگ. اگه استرس‌تون رو زیاد می‌کنه دیگه منتشر نکنم. اگه می‌خواین اون روزها رو از دید من بخونید بازم بذارم‌ پیشاپیش مرسی از فیدبک