اپیزود صد و ده

 از وضعیت خودم خسته‌م و زورم بهم نمیرسه. دیروز این‌همه کار کردم که نمونم تو تخت. دیشب آلارم ست کردم که امروز به وقت بیدار شم و کارامو بکنم. الان ظهره و یه چای خوردم و نشستم به گیاهای جلو پنجره نگاه می‌کنم هنوز.

قبلا یه بالا پایینی داشتم. یه روز یه کم بهتر بودم، یه روز یه کم پایین‌تر. مدتیه در پایین‌تر سطح خودمم و غمگین اینه که اطرافیان هم همینن. از هر کسی میشنوم، از سطح معمول خودش، روانش خرابتره، انرژیش کمتره. 

تا کی جون تحمل کردن داریم؟ بعدش چی؟ بلاخره چی؟ نمیدونم و این هم یه غم به غم‌هام اضافه میکنه.

پ.ن: برای تکمیل حال بدم رفتم تو گالری گوشیم دنبال یه عکس و دیدم خیییییلی از عکسام نیست. توی گوگل فوتوز هم خیلیاشون نیست و اصلا نمیفهمم چطوری یا چرا. من پاک نکردم. تاییدی هم برای پاک شدن چیزی ندادم. بک‌آپی یا چیز جدیدی هم نداشته گوشیم. اینم از امروز.