روزگار زیبا

 از وقتی این کالسکه‌های بچه رو دیدم، وارد یه هزارتو شدم، یه دنیای جدیده واقعا. عین ماشینا هزارتا مدل ازشون هست. هر کیو تو خیابون میبینم میخوام برم ازشون بپرسم شما این کالسکتون چیه و معایب و محاسنش چیه و اگه بخواین بفروشین چقدر قیمت میذارین.
دیروز یا پریروز،  یادم نیست، رفتیم ویزیت روتین، و خانوم ماما گفت همه چی اوکیه. نینی کله‌اش پایینه. دیدیم که خمیازه میکشه. دستاشو مشت کرده کنار صورتش نگه داشته. یکی از دستاشو آورد جلوی صورتش انگار بخواد مثل نوجوونای تو کتابای قرن شونزدهی انگلیسی بخنده. نمیدونم دماغش بزرگه یا نه، برام مهم بود بدونم، یجوری دیگه مهم نیست انگار.
الان نشستم دم در ورودی بلوکمون منتظرم دوستم بیاد دنبالم بریم خونه‌ی مادربزرگش. من راگو و پولنتا درست کردم و شیرنی مورد علاقشونو خریدم. شلوارم ازین فاق کوتاهاییه که کش دارن و الان که رو پله نشستم خیلی اذیتم میکنه. انگار نینی رو هم اذیت میکنه چون مشت میزنه هی اونجا، باعث میشه همش جیشم بگیره. بعضی وقتا هم احساس میکنم یه کاری با نافم داره میکنه انگار داره از درون میکِشَتِش.
خیلیم خوابالو هستم. چند شبه یازده زودتر خوابم نمیبره و چهار پنج بیدار میشم.
کل روز مقدار شکر بدنمو ثابت نگه‌داشتم، بالا: صبحونه با دوستمون رفتیم بریوش نرم لذیذ کرمی خوردم با کاپوچینو، و قبل نهار بلوبری و بادوم. و بگو چی شد؟ زنگ در خونمونو زدن و دو تا پنتونه‌ آوردن! بعد نهارم دو تیکه پنتونه کدوحلوایی و شکلات خوردم. بوی پنتونه واقعی نمیده، بوی دارچین و بادیان و جزهندی میده. ولی بافتش اوکیه. کدوشم مثل پوشت پرتقال نیست که با بافت کیک ساندویچ کنم و زیر دهنم خرچ خرچ کنه. ولی اوکیه. ولی اون یکی پنتونه‌ها اگه قابل سفارش بشن، همشونو سفارش میدم. 
برای شامم که این شیرنی رو خریدم. یعنی ایو زحمت کشید. شیرنیِ شو که کلشو بریدن و با کرم و خامه پر کردن، روشم پودر قند ریختن.
من دلم میخواد هفته‌ای یه روز در یک کارگاه قنادی کار کنم و کیک درست کنم و وقتی حالشو نداشتم هم نرم.