ماه عسل با آسنترا

 روز هشتم

به روال هر روز که از خواب بیدار میشم اول خبرها رو چک میکنم ببینم دیگه چه تصمیم جدیدی برای زندگیمون گرفتن! یه مشت عروسک خیمه شب بازی شدیم که هر وقت دوست دارن از توی کمد درمیارن و کارشون که تموم شد پرتمون میکنن توی کمد!

برای سلامت  روانم دارم سعی  خودم رو میکنم که ویدیو و خبرهای تلخ این روزها رو کمتر ببینم. بعد از ۱۸ و ۱۹ دی ماه خودم رو مجبور میکردم که هر ویدیو و محتوایی که مربوط به اون روزها و کهریزک بود رو تا انتها ببینم ، یه جوری فکر میکردم تنها کاری که ازم برمیاد اینه که غم ،  رنج و دردی که خانواده های کشته شده ها کشیدن رو من هم  باید بچشم ، لمسش کنم .

از یه جایی به بعد دیگه نتونستم ، یعنی روان و جسمم نتونست این حجم از درد رو تحمل کنه . تراپیستم نظرش این بود که این خودآزاری رو کنار بزارم یا حداقل کمترش کنم. 

دوز داروها رو هم زیاد کرد، برای اشتهای سیری ناپذیرم به شیرینی هم ویتامین ب۶ تجویز کرد. 

حالا من موندم و یه حس بیخیالی که خیلی ترسناکه! مثلا توی مجلس ختم در حالی که همه دارن از ته دل زجه میزنن ، من مثل یه مجسمه اون وسط نشسته بودم  و داشتم   نوشیدنی که بهم تعارف کرده بودن رو با  اشتها میخوردم.

یا مثلا دیگه برام مهم نیست که  سوخت رسان ها امشب بر فرار خاورمیانه به بالاترین حد رسیدن و یا اینکه قراره برق مون دو ساعت در اوج گرما قطع بشه!

یا اینکه پسره توپ کثیفی رو که توی حیاط باهاش فوتبال بازی کرده بیاره توی خونه و به در و دیوار شوت کنه!

حس خیلی خوبیه ؛ البته تا زمانی که بدنت به قرص ها عادت کنه؛ بعدش دوبار همه چیز عادی میشه، تقریبا میشه بهش گفت ماه عسل :)