غم ما را رها نمیکند

 روز خوبی برای تولد نبود. هر چند من هم روز تولد اینقدری برایم مهم نیست. همیشه سعی میکنم آدمهای کمتری خبر داشته باشند تا بتوانم به ارامی این روز را بگذرانم. اخبار نمیتوانم بخوانم. یک جمله خواندم و کباب شدم. از صبح دارم با مدیتیشن و گوش کردن به نیایش ها و جملات تاکیدی خودم را سر پا نگه میدارم که بتوانم شمع فوت کنم و ابراز شادی کنم و با خواهر و پسرم جشن بگیرم و هی بغضم را قورت میدهم. از اینکه هر بلایی سرمان می اید و هیچ کاری از دستمان بر نمی اید حس ... نمیدانم چه کلمه ای بنویسم که عمقش را برساند، اصلا همان حسی که شما میکنید .

 این را برای ثبت مینویسم چون همه مطالب را در ارشیو ژورنالم هم کپی میکنم . که در اولین روز ۴۵ سالگی دارم فکر میکنم که چه تدابیری برای اتفاق قریب الوقوع داشته باشم.  با کدام دوستم یا دوستانم هماهنگ کنم که بتوانند اورژانسی خودشان را بمن برسانند و مرا ببرند بیمارستان. اینکه آیا در آن زمان میتوانم گوشی ام را ببینم و  بهشان زنگ بزنم یا نه خودش داستان دیگریست.  ببینیم آیا سال دیگر تولدم هنوز بینایی دارم یا نه. به استقبالش نمیروم و امید دارم که اتفاق نیفتد.