لازمهی سودایی بودن اینه که آسیبدیدن و رنج بردن رو هم به جان بخری. شور زندگی داشتن، چیزی از بار رنج کم نمیکنه. جادهی کفی و سبک زندگی ساده و کامل، امنتره. جادهی پر پیچ و خم رو که انتخاب کنی اما، خطر تصادف و سقوطهای گاهبهگاه رو بیشتر میکنه. من؟ من خطر سقوطهای گاهبهگاه رو پذیرفتهم.
آیا در کفهی قطرویه، در مسیر مرزییِ فارس و کرمان ماشین راندهای؟ دهها کیلومتر جادهی صاف بدون حتا یک پیچ در میانهی کویری خالی که تا چشم کار میکند، حتا سراب هم نمیبینی. حس غریبی دارد و انگار به همان ترسناکی و خطرناکیی گردنههای هراز!
پاسخ دادنحذف