روز بیست و چهارم

به شکل عجیبی هزار تا حرف دارم بنویسم و حوصله نوشتن هیچ کدومش رو ندارم. فقط اومدم که روتین نوشتنم نشکنه. کیک البالو تو فره. منتظرم دربیاد برم بخوابم. از اون وقتاییه که به دنیای خواب بیشتر از هر چیز دیگه ای نیاز دارم. روز بیست و چهارم هم تموم‌شد